(part10)Trip&Dancing+Singing+Eating..Guilin China

16January Teacher's Day

วันครูก็มีลูกศิษยหลายคนเข้ามาอวยพรขอให้มีสุขภาพดี ก็ขอบใจทุกคน ตามจริงสุขภาพนั้นมันไม่ดี มันเสื่อมไปเรื่อยๆตามวัย น่าจะเรียกให้ถูกต้องว่า ทุกขภาพ ไม่ใช่ สุขภาพ แต่ความจริงเป็นอย่างไรก็ตามก็ขอขอบใจในความปรารถนาดีของทุกคน เมื่อให้พรมาลุงก็ให้พรตอบแทน ขอให้ศิษย์ทุกคนมีพร้อมซึ่งทรัพย์อย่างยิ่ง ทรัพย์ที่เกิดจากความ พอเพียง สมดังพระพุทธภาษิตที่ว่า สันตุฏฐี ปรมัง ธนัง ความสันโดษ (พอใจ) เป็นทรัพย์อย่างยิ่ง ต่อให้มีทรัพย์มากเพียงใด แต่ยังไม่พอ ยังมีความโลภท่วมท้น ยังมีความทะยานอยาก ตราบนั้นก็ยังเรียกว่าเป็นผู้ยากจนอยู่ เพราะคนยากจนดำรงชีวิตอยู่ด้วยความทุกข์ของการดิ้นรนทยานอยากแสวงหาทรัพย์ ผู้ที่รู้จักความ พอเพียง ต่างหาก ถึงจะเป็นผู้ที่มีทรัพย์อย่างแท้จริง เพราะไม่ตกอยู่ไต้อำนาจของความโลภ ดำรงชีวิตอยู่อย่างเป็นสุข ไม่ดิ้นรนทะยานอยากเพื่อหาทรัพย์ไม่รู้จักพอ ไม่รู้จักจบ ไม่รู้จักสิ้น ไม่มีสติที่จะระลึกได้ว่า ทรัพย์ทั้งหลายนั้น วันหนึ่งเราก็จะทิ้งเอาไว้เบื้องหลัง จะมากจะน้อยจะสวยจะงามแค่ไหนก็ต้องทิ้งเอาไว้ในโลกนี้ เอาติดตัวไปไม่ได้เลย เอาไปได้แต่วิบากของกรรมที่กระทำ เอาไปได้เพียงบุญและบาปเท่านั้น

ขอให้พิจารณาถึงคำพูดของคนโบราณที่ว่า ชีวิตนี้ไม่มีแก่นสารอะไร สี่คนหาม สามคนแห่ หนึ่งคนนั่งแคร่ สองคนพาไป ที่ว่า สี่คนหาม เป็นเพราะเกิดจากการประชุมกันของธาตุทั้ง 4 คือธาตุ ดิน น้ำ ไฟ ลม มันหามเอาไว้ อุ้มเอาไว้ สามคนแห่ คือเมื่อมีชีวิตเพราะการประกอบกันของธาตุทั้ง 4 แล้ว ก็ถูกแห่ไป รื่นเริงไป ขาดสติไป แห่ไปด้วยกิเลส คือเครื่องเศร้าหมอง ได้แก่ โลภะ โทสะ และโมหะ เป็นสามคนแห่ไป หนึ่งคนนั่งแคร่ คือจิตวิญญาณของเรานี่แหละ ในที่สุดเราก็เหลือเพียงแค่จิตและวิญญาณ ธาตุทั้ง 4 ที่ประชุมกันขึ้นมาก็เสื่อมสลายแตกดับไปในที่สุดเป็นธรรมดา เหลือแต่จิตวิญญาณที่จะต้องไปแสวงหาชาติภพ สองคนพาไป ก็คือวิบาก ผลแห่งกรรมของบุญและบาป

ปุญญาภิสังขารและอปุญญาภิสังขาร พาไปเกิด พาไปสู่ชาติภพต่อไป ด้วยอำนาจของอวิชชา ไม่รู้ตามความเป็นจริง สมดังคำสั่งสอนของพระพุทธองค์ที่ว่า เพราะอวิชชาจึงมีสังขาร คือการปรุงแต่งด้วยอำนาจของความไม่รู้ธรรมมะตามความเป็นจริง เมื่อมีสังขารจึงมีวิญญาณรับรู้ วิญญาณนั่นแหละเป็นปัจจัยให้เกิดนามเกิดรูป นามรูปก็เป็นปัจจัยให้เกิดอายัตนะ ตาหูจมูกลิ้นกายใจ ซึ่งเป็นเหตุให้เกิดผัสสะ คือกระทบกับรูปเสียงกลิ่นรสกายสัมผัสและธรรมารมณ์ ครั้นมีผัสสะก็มีเวทนา เกิดความรู้สึก เกิดตัณหา ความทะยานอยากในความพอใจหรือไม่พอใจในเวทนานั้นๆ ตัณหาเป็นปัจจัยให้เกิดอุปปาทานโดยแท้ เกิดการยึดมั่นว่าเป็นสัตว์เป็นบุคคลเป็นตัวเป็นตนเป็นเราเป็นเขา เมื่อยึดมั่นเพราะอุปปาทานก็เป็นเหตุให้เกิดภาวะ หรือภพ ภพเป็นปัจจัยให้เกิดชาติ เมื่อมีชาติก็มีชรามรณะ โศกเศร้าปริเทวะโทมนัสพิร่ำพิไรรำพึงรำพัน ชาติยังทำให้เกิดการพลัดพรากจากของรัก ประสพกับของไม่รัก ทุกข์ทั้งหลายก็เริ่มต้นอย่างนี้เอง เมื่อรู้จักความ พอเพียง แล้ว การลงทุน รวมทั้งการลงทุนใหญ่คือชีวิตทั้งหมด ก็จะประสพผลสำเร็จที่น่าพึงพอใจ ความ พอเพียง นี้เอง เป็นปฏิปักษ์กับความโลภ ความโลภลดน้อยลง ชีวิตสงบมากขึ้น มีสติพิจารณาถึงกิเลสอีก 2 ตัว คือความโกรธและความหลง ย่อมมีโอกาสเห็นธรรมมะได้ แต่ถ้ายังไม่รู้จักความ พอเพียง ยังหมกมุ่นอยู่กับการตอบสนองตุณหาความทะยานอยากที่ไม่มีที่สิ้นสุด ชีวิตก็จะหาความสุขที่แท้จริงไม่ได้เลย
teacher Chaloke

	ผู้เขียน	หัวข้อ: (part10)Trip&Dancing+Singing+Eating..Guilin China (อ่าน 1744 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 3 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้